Emilie?
Emilie was een meisje van 18 dat op vele mensen een blijvende indruk heeft nagelaten.
Was het haar eeuwige glimlach? Haar voortdurend enthousiasme? Haar kunst om vriendschappen te smeden? Of was het gewoon haar “zijn”?
Emilie genoot met volle teugen van het leven : …scouts, turnen en dansen, school, familie, haar vriendje Hannes, massa’s vrienden en vriendinnen.
Als oudere zus van Olivier en Axelle groeide ze op in ons warm gezin waar ze als een open boek haar ervaringen met ons deelde. Vanaf haar zestiende genoot ze van de steeds grotere zelfstandigheid die haar werd gegund en die ze dankbaar benutte om zich volop sociaal te engageren : dansles aan de kleuterkes, voorbereiding van het buitenlands kamp met de scouts naar Rusland, ondervoorzitter van het 100-dagen comité op St.Bavo enz…
In deze periode groeide ook het idee bij Emilie om geneeskunde te studeren. Mensen helpen was haar drijfveer. Na een geslaagd ingangsexamen in juli 2009 vatte ze haar studies Geneeskunde aan te Gent . Uiteraard waren we niet verwonderd dat ze zich ook sociaal wilde integreren in het studentenleven door ondermeer deel te nemen aan de studentendoop die een aanvang nam op 9 november 2009.
Samen met Nicolas De Vos, Laetitia Vandevelde en Lauren De Cleyn ging ze ervoor… In de vroege ochtend van 11 november begonnen ze een lange fietstocht naar Geraardsbergen met als opdracht mattentaarten te halen Tot het noodlot toesloeg…
Omstreeks 6.30 u verloor een jonge, onervaren bestuurder de controle over het stuur..vermoeid na een nachtje stappen en onder invloed van alcohol maaide hij de vier studenten van het fietspad. Laetitia stierf ter plaatse, Lauren enkele uren later in het UZ Gent. Emilie heeft nog twee dagen in diepe coma gevochten voor haar leven maar op vrijdag 13 november om kwart voor vijf in de namiddag, omringd door familie en vrienden, haar strijd opgegeven.
Onmiddellijk daarna werden er reeds maatregelen getroffen om de jeugd die massaal was toegestroomd te helpen om dit drama een plaats te geven. Nooit zullen wij vergeten hoe wij op die vrijdagavond reeds de eerste steun vanuit alle hoeken mochten ervaren.
De begrafenis van Emilie diende georganiseerd te worden. Al snel bleek dat wij ook daarbij konden rekenen op de hulp van naaste familie en vrienden. De scouts van Drongen nam een groot gedeelte van de organisatie van de begrafenis op zich. Dit was nodig want ongeveer 1.750 mensen woonden de uitvaart van Emilie bij : een uitvaart die, ondanks het immense verdriet, voortdurend herinnerde aan het positieve karakter van Emilie dankzij de prachtige, hoopvolle liedjes en teksten die naar voren werden gebracht, alsook haar lievelingsliedje op dat moment : “Envoi” van Absynt Minded, gebracht door haar broer Olivier en twee neven Vincent en Philippe. Het werd hét liedje van de winter dat vele mensen telkens deed terugdenken aan Emilie , vermoedelijk met een glimlach op hun gezicht.
Dagen, weken, maanden gingen voorbij… Kerstmis, Nieuwjaar zonder Emilie, de blijvende vraag of ze zou geslaagd zijn in haar eerste examens en waar ze zou gestudeerd hebben ( op kot of thuis) ; Facebook werd voor ons een medium waar we iedere dag naar kijken om te zien hoe ze herinnerd wordt…
De hierna gepubliceerde teksten, voorgelezen op de begrafenis van Emilie, vertellen nog zoveel meer over het korte, maar zeer intense leven van Emilie.
Tekst van Roger, directeur van St.-Paulus
Tekst van Louise, Benoit en Margot
Tekst van Heleen, Timpie, Liselotte en Sofie
Tekst van Annelies Rutten ("het nieuwsblad" op 9 juni 2010 n.a.v de uitspraak van de politierechtbank te Gent)
Heeft u zelf ook nog een tekst die dit lijstje zou kunnen aanvullen? Stuur ons gerust een mailtje!